تو را با لهجه ی گلهای نيلوفر صدا کردم

دلم حيران و سرگردان چشمانی است رؤيايی

و من تنها برای ديدن زيبايی آن چشم

تو را در دشتی از تنهايی و حسرت رها کردم

و من بعد از عبور تلخ و غمگينت

به روی اشکی از جنس غروب ساکت

و نارنجی خورشيد وا کردم

نمی دانم کجا  تا کی ، برای چه

ولی رفتی

و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می باريد

و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره

با مهربانی دانه برمی داشت

و بعد از رفتن تو آسمان چشمهايم خيس باران بود

و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد

من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت

و بعد از رفتنت درياچه بغضی کرد

کسی فهميد تو نام مرا از ياد خواهی برد

و من با آنکه می دانم

تو هرگز ياد من را با عبور خود نخواهی برد

هنوز آشفته ی چشمان زيبای توام برگرد!

و بعد از اين همه طوفان و وهم و پرسش و ترديد

کسی از پشت قاب پنجره آرام و زيبا گفت:

بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم

و من در حالتی ما بين اشک و حسرت و ترديد

و من در اوج پاییزی ترين ويرانی يک دل

نمی دانم چرا؟

همیشه

در کنج دلم دنج می شوی

با هر طپش

به نوعی تفسیر... تکسیر می شوی

چگونه بگویم؟

که از زخمه های سازم پیداست...

که دست های دلـــــم قدم بر افراشتند

به الـــــتماس ِبلند

به قـــطر ِفریاد

که روزهای لبریز ، سپری

من و تو را زار می زنند...

که همیشه با هر طـــپش

مـــی نوازمت

مـــی خوانمت

تو تنها بـــهانه ای...

بــهــانه

بـــهانه

که همیشه

با هــر نـــفــس

دوباره می سرایمت

تو تنها تــرانـه ای...

تــرانـه

تــرانـه

یادمه یه آرزو بود همیشه موندن ِبا هم

واسه زخم ِدل ِتنها یادمه تو بودی مرهم

ولی اون روزا گذشته دیگه نیستی که بدونی

کاش می شد بهت می گفتم من می خوام پیشم بمونی

با یه دنیا اشک و غصه نمی خوام بی تو بمونم

توی این غروب ِدلگیر شعر رفتن و بخونم

شاید از یاد تو رفتم کاشکی بودی و می دیدی

من هنوز عاشقت هستم

من صدات و نشنیدم نم ِاشکات و ندیدم

توی ِآشیونه ی قلبت من نموندم و پریدم

ولی امروز یاد عشقت من و تنها نمی زاره

لحظه های بــی تو بودن تو رو یاد ِمن می یاره

من همونم که چشات و پر ِاشک و گریه کردم

حالا راحت شهر ِعشق و من نرفته بر می گردم

بــر می گردم تا همیشه قدر ِاحساس و بدونم

شاید همیشه باید بی تومن تنها بمونم

در این تنهایی که خواب از چشمانم ربوده است به تو می اندیشم،

مـــی دانــــــــی

اگر دوست داشتن تو کار اشتباهی است پس قلبم به من اجازه نمی دهد

که کار درستی انجام دهم چـرا که در تو غـــــــرق شده ام

و هـر گــز بـدون تو در کـنارم نجـات نخواهم یافـت.

من همه ی وجودم را نثار می کنم تا تنها یک شب دیگر در کنار تو باشم

تمام زندگی ام را با خطر می اندازم تا تو را یک بار دیگر در کنارم حس کنم

چرا که قادر نیستم تنها با خاطـره ی سرودمان زنـدگی کنم

من همه ی وجودم را در راه ِعشــق تو فـدا می کنم...

مـــحبوبـــم

می توانی مـرا حس کـنی و تـصور کـنی که مـن به چـشمانـت خـیره شـده ام

تو را به روشـنی می بینم ، زنده و جاودانه در کـنارم جای گرفـته ای

با این حال هـمچون ســــتاره ، بخـت ِمن از من دور هـستی.

به دیدارم بیا هر شب

در این تنهایی ِتنها و تاریک ِخدا مانند

دلـــــــم تنگ است

بیا ای روشن ، ای روشن تر از لبخند

شبم را روز کن در زیر سر پوش سیاهی ها

دلـــــــم تنگ است

گفتم از عشق تو من خواهم مرد

چون نمردم ، هستم پیش ِچشمان ِتو شرمنده هنوز

گر چه از فرط ِغرور اشکم از دیده نریخت

بعد ِتو لیک پس از آن همه سال

کس ندیده به لبم خنده هنوز...

گفته بودم که از دل برود یار ، یار چو از دیده برفت

سال هاست که از دیده ی من رفتی و لیک

دلـــــم از مـــهر ِتو آکنــده هــنوز...

تو ستاره ی قریبی تو سکوت ِباور ِمن

شب عاشقیست یاران بنشین برابر ِمن

تو چه کرده ای که با تو شده عشق تار و پودم

همـــه ی سکـــوت ِشبهام...

تو شدی راز ِوجودم !

می ترسم روزی بیاید که دست های تو جــــــدایی

دست هایم را عادت کند

می ترسم روزی بیاید که دل ِتو قانون ِ

جدایی را رعایت کند

می ترسم روز ِتولدت را بار دیگر نبینم

می ترسم آخر ِروی همه ی قصه هایم اشک ِجدایی را ببینم

و تو خبر از این همــه دل بستگی ها را بهتر نبینی...!

تکيه به شونه هام نكن من از خودت خسته ترم

مـا که بـه هم نمی رسيم ، بسه ديگه بـذار بـرم

کی گفته بود به جرم عشق يه عمری پرپرت کنم؟

حيف تو نيست ، کنج قفس چادر غم سرت کنم؟

مـن نـه قلنـدر شبـم ، نـه قهـرمـان قصـه هـا

نـه برده ی حلقه به گوش ، نه ناجی فرشته ها

تـو ايـن دو روز زنـدگـی ، شبيـه مـن فـراوونـه

يه لحظه چشمات و ببند گذشتن از من آسونه

من عاشقم همين و بس ، غصه نداره بی کسی

قشنگی قسمت ماست که ما به هم نمی رسيم

تکيه به شونه هام نكن من از خودت خسته ترم

ولـی هنـوز عـاشقتـم ، بــذار بــرم ، بــذار بــرم

ای آنکه همیشه آرزویت دارم

با خود شب و روز گفتگویت دارم

نه طاقت ندیدن ِ رویت دارم

نه قدرت ِآمدن به سویت دارم

در عمق ِقلبم آتشی است ، قلبی سوزان

در عمق ِقلبم آرزویی است ، برای آغاز

من در احساساتم می میرم

دنیای ِمن در خیال است

من در رویأهایم زندگی می کنم

تو در قلب منی ، تو در وجود منی

این تنها چیزی است که می دانم

تو را برای همیشه نگه خواهم داشت

همواره در کنارت خواهم ماند

آری احساس می کنم که عشقمان شکوفا می شود

بیا در را ببندیم و به قلب سوزانم ایمان بیاوریم

راحـــــت باش بیــــا وآتشی در قلبم بیفروز

بگــــذار وجودت در من ذوب شود...